மெட்ராஸ் நல்ல மெட்ராஸ்-22 (சொன்னால் நம்ப மாட்டார்கள்!)

பணத்தின் மதிப்பு எங்கே போய் நிற்கிறது என்பதற்கு கடந்த 50 ஆண்டுகளில் ஏற்பட்ட மாற்றம் அதிர்ச்சியாகத்தான் இருக்கிறது.


ஆரம்பத்தில் சென்னையில் பல்லவன் ட்ரான்ஸ்போர்ட் என்ற சிவப்பு நிற பேருந்துகள் ஓடிக்கொண்டிருக்கும். இப்போது ஓடிக்கொண்டிருக்கும் பேருந்துகளை விட சற்றே நீளம் குறைந்தது. டீசல் வாசனை அதிகமாக இருக்கும். அதனால், பஸ்ஸில் பயணம் செய்பவர்கள் வாந்தி எடுப்பது சாதாரணமாக இருக்கும். கொஞ்சம் முரட்டு வாகனம்தான். அத்தனை சொகுசாக இருக்காது. நின்றுகொண்டு பயணிப்பவர்கள் பிடித்துக்கொள்வதற்காக பஸ்ஸுக்கு நெடுக்காக இரும்பு பைப்பில் தோல் வார் ஆங்காங்கே தொங்கும். பெரம்பூரில் இருந்து சென்ட்ரலுக்கு பதினைந்து காசு. சென்னையில் எங்கிருந்து எங்கு சென்றாலும் 50 காசை தாண்டாது.

உலக வங்கியில் கடன் வாங்கித்தான் புதிய பேருந்துகள் விடப்பட்டன. சிவப்பு நிறத்தில் பேருந்துகள் இருக்கக் கூடாது என்ற உலக வங்கியின் நிபந்தனையின் பேரில் பஸ்கள் பச்சை நிறத்துக்கு மாறிப்போனதாக அன்றைய கம்யூனிஸ்ட் பேச்சாளர்கள் மேடையில் பேசினார்கள்.
பச்சை பேருந்து வந்த நேரத்தில் ஒவ்வொரு டெர்மினஸுக்கும் ஐந்து காசு கட்டணம் உயர்த்தப்படும் என்று 80-களில் அறிவிக்கப்பட்டபோது வெகுண்டு எழுந்தார்கள் மக்கள். அரசாங்கம் அந்த அறிவிப்பை வாபஸ் வாங்கிக்கொண்டது. இப்போது டெர்மினஸுக்கு ஐந்து ரூபாய் ஏற்றினாலும் யாரும் போராடுவது இல்லை. ஆதார் அட்டை வாங்குவதற்கும், அதை வோட்டர் ஐ.டி.யோடு இணைப்பதற்கும் வங்கியில் கணக்கு தொடங்கி, அதை கேஸ் சிலிண்டர் கணக்கை வரவு வைப்பதற்கும் மக்களை அலையவிடுவதால்… மக்களுக்கு அதற்கே நேரம் சரியாகிவிட்டது.
சரியான சில்லறை கொடுக்கவும் என்பது பஸ்ஸில் நிரந்தரப் பொன்மொழி. ஒரு காசு, இரண்டு காசு, அரையணா எனப்பட்ட மூன்று காசு, ஐந்து காசு, பத்து காசு, 20 காசு, நாலணா எனப்பட்ட 25 காசு, எட்டணா எனப்பட்ட 50 காசு ஆகியவை அப்போது இருந்தன. ஒரு ரூபாய் என்பது தாளில் மட்டும்தான் இருக்கும். நாணயமாக வரவில்லை. மக்கள் அடிக்கடிப் பயன்படுத்தும் பணங்கள் நாணயத்திலும் எப்போதாவது பயன்படுத்தும் பணங்கள் காகிதத்திலும் இருந்தது. ஒரு ரூபாய், இரண்டு ரூபாய் தாள்கள் பொதுவாக அப்பாக்களின் பாக்கெட்டுகளில் மட்டும்தான் இருக்கும்.

பள்ளிச் சிறுவர்கள் கையில் பத்து காசு இருந்தால் பணக்காரன். எட்டணா வைத்திருந்தால் கோடீஸ்வரன். அவன் பள்ளி இடைவேளைகளில் பால் ஐஸ் என்கிற வெண்மை நிற குச்சி ஐஸ் வாங்கிச் சாப்பிட்டு வயிற்றெரிச்சலைக் கிளப்புவான். மூன்று காசுக்கு குச்சி ஐஸ். ஐந்து காசுக்கு சேமியா ஐஸ், ஐந்து காசுக்கு ஆள்வள்ளிக் கிழங்கு, இரண்டு காசுக்கு மாங்காய் பத்தை என்று வியாபாரம் பின்னி எடுக்கும். கலர் சர்பத், நன்னாரி சர்பத் என பல்வேறு வண்ணங்களில் தெரு ஓரத்தில் பாட்டில்களில் சாய நீர் விற்பார்கள். இனிப்பாக இருக்கும். அந்த நாளில் குடித்தபோது உடம்புக்கு ஒன்றும் செய்யவில்லை.
பள்ளியில் இருந்து திரும்பும் வழியில் தெருக் குழாயில் ஒருவன் அடிபம்பில் தண்ணீர் அடிக்க, இன்னொருவன் குழாயில் வாய் வைத்து தண்ணீர் குடிப்பான். தண்ணீரில் சில நாளில் சின்ன மீன்கூட வரும். தலைப்பிரட்டை வரும். அதை ஒதுக்கிவிட்டுக் குடிப்போம். யாருக்கும் அதனால் சீக்கு வந்ததா என்று தெரியவில்லை. நானே ஓர் உதாரணம். ஆர்.ஓ., மினரல் வாட்டர்கள் வந்தபோது, ‘தண்ணியை பாட்டில்ல விக்றாங்கடா’ என்று கிண்டல் செய்வோம். யாராவது கையோடு தண்ணீர் பாட்டில் எடுத்துக்கொண்டு போனால் விநோதமாகப் பார்ப்போம். மெட்ராஸ் மிக வேகமாக எல்லாவற்றையும் மறந்து வருகிறது.

வாட்டர் பாட்டில் காலம் போய், வாட்டர் பிளஸ் காலம் வந்துவிட்டது. 
காசு என்பதன் மரியாதை வெகுவாக மாறிவிட்டது, அந்தக் காசுகளை சென்னையில் அச்சடித்த இடம் பற்றி அடுத்து பார்ப்போம்.

தொடரும்…


-தமிழ்மகன்
Advertisements